Oecumenisch denkplatform voor hartstochtelijke en maatschappelijk betrokken theologie. Ook op twitter en facebook

Ophef nr. 3 2003 Intermonomultitrans

Ophef 3 2003Redactioneel

Multi-culti is uit! Ik had nog niet gemerkt dat het werkelijk ooit “in” is geweest, maar nu is het “uit”. Als buitenlanders (en dan hebben we het natuurlijk niet over burgers uit de E.E.G.-landen of blonde Amerikanen) er al in slagen alle horden te nemen en hier enige vorm van status of verblijfsvergunning te bemachtigen, dan moeten ze verder niet zeuren en zich aanpassen aan de hier geldende mores, zo schijnt de inmiddels gangbare opvatting te zijn. En dan komt Ophef met een nummer over multiculturaliteit. Wat is er aan de hand? Lopen we hopeloos achter of roeien we dapper tegen de stroom in? U moet het maar beoordelen. De gedachte dat het vermaledijde paars acht jaar lang alles op alles zou hebben gezet, om ons (echte) Nederlanders een multiculturele samenleving op te dringen…. Was het maar waar, ze zouden postuum in mijn achting stijgen. De waarheid daarentegen is dat al onder paars buitengewoon stringente maatregelen zijn genomen om de instroom van buitenlanders tegen te gaan en dat de huidige regering zelfs na kan denken over een “beperkt pardon”, (volgens mij is dat een contradictio in terminis, maar zo’n begrip raakt wel “ingeburgerd”) vanwege de grote aantallen uitzettingen in de voorafgaande periode. Er is nooit sprake geweest van een multiculturele samenleving (wie meent dat het anders is, moet maar eens goed kijken naar de mate waarin “inkomen, kennis en macht” zijn verdeeld over de verschillende bevolkingsgroepen). Wat er wel was, waren hier en daar pogingen van goedwillende mensen om na te denken over en te werken aan een samenleving, waarin mensen gerespecteerd worden ongeacht hun godsdienstige overtuiging of etnische achtergrond. Heel soms werden die pogingen gesubsidieerd, maar meestal was dat niet het geval. Over die pogingen gaat deze Ophef, althans de artikelen in het themagedeelte. Saskia Poldervaart schrijft over de meervoudigheid van “het andere”. Wat wordt wel en wat wordt niet als anders of afwijkend ervaren? Een lange rok is bij gymnastiek veel hinderlijker dan een hoofddoekje, stelt ze vast. Zo hebben feminisme en multiculturaliteit – en het nadenken daarover – toch iets met elkaar te maken, want dat zou ik nu nooit bedacht hebben. Hoe kunnen de verschillende groepen, die zich om heel verschillende redenen verzetten tegen de neoliberale samenleving, met elkaar in contact worden gebracht? Rainer Wahl heeft het over “repressieve integratie” en reageert op de definitie van multiculturaliteit zoals die door onze hooggeleerde minister-president is gegeven. Vorige week knipte ik de televisie aan voor het nieuws en zag onze tovenaarsleerling aan het woord met het Witte Huis op de achtergrond (de logische volgende stap voor wie de ontwikkeling van zijn carrière enigszins gevolgd heeft – als Bush het kan, zou Jan Peter het in zijn vrije tijd kunnen doen). Hij straalde, omdat ie dezelfde lucht in mocht ademen als Bush. Naast hem, onder de zelfde paraplu, De Hoop Scheffer, die straalde omdat hij dezelfde lucht als Jan Peter in mocht ademen. Op de vraag van de journalist, of hij de nieuwe secretaris-generaal van de NAVO wordt, antwoordt onze Jaap, dat hij werkelijk van niets weet. Gelooft u me, dit keer sprak hij de volle waarheid. Hadden ze deze heren niet kunnen integreren in de Amerikaanse samenleving? Maarten den Dulk spreekt over de multi-culti tora. Niet dat daar alle oplossingen te vinden zijn, maar “je moet gewoon wat experimenteren en soms gaat er zomaar wat goed”. Het lijkt met naast alle goed bedoelde theorievorming ook een heel goed uitgangspunt. In dat kader beschrijft Corry Nicolai een experiment van gezamenlijk vieren in Friesland. Gewoon uitproberen en geloof me, God zegent de greep (dat wil ik tenminste graag geloven dat God zulke grepen zegent). Daarna volgen een hele serie verhalen uit de praktijk, de dagelijkse praktijk van mensen die proberen onze wereld wat leefbaarder te maken door verschillen enerzijds serieus te nemen en ze anderzijds niet tot een barrière te laten worden. We hebben een nieuwe exegete, Jacqueline Huizinga. Zij zal ook aan de komende nummers een bijdrage leveren. De vaak wat strakke vorm, waarin exegeses voor dit blad gegoten worden, wordt door haar vervangen door een veel speelsere aanpak, een feestelijk begin. En dan zijn er de vaste rubrieken van Hans Groenewegen en Johannes Diepersloot en tenslotte nog een reactie op ons vorige nummer over Maatschappelijk Verantwoord Ondernemen van Hans Dirk van Hoogstraten. Dat kan dus zomaar… Als je denkt, daar zou ik op willen reageren, op al dat multi-culti-gedoe, dan kun je dat naar et adres van de redactie sturen. Of we het dan plaatsen… dat is een ander verhaal, want weet u, ook wij houden er normen en waarden op na! En als u een Heftig heeft gemist in dit nummer… dat klopt, want wij zijn ook heel erg voor integratie en hebben daarom het redactioneel en het heftig geïntegreerd. Tot slot nog een heel andere opmerking. In Ophef 2003.1 (over Geweld) zijn bij het artikel “Vechten en feesten” van Barbara Leijnse de noten weggevallen. Wie het artikel met voetnoten wilt ontvangen, kan dat via de mail (b.leijnse@hccnet.nl) aanvragen.

 

Wilken Veen

 

Inhoud

1.   Redactioneel

      Wilken Veen

2.   De meervoudigheid van ‘het andere’

      Saskia Poldervaart

3.   Repressieve intergratie

      Rainer Wahl

4.   De multi-culti Tora

      Maarten den Dulk

5.   Interreligieus vieren

      Corry Nicolay

6.   Omgaan met verschil

      Gé Speelman

7.   Intercultureel werken

      Bas van den Berg

8.   Een multiculturele kerk in Nederland

       Toos Beentjes

9.   Geweld in Heilige Schriften

      Rainer Wahl

10. getekend: Tamis

11. Exegese

      Jacqueline Huizinga

12. De ziende zwijgt

      Hans Groenewegen

13. Zwerfvuil

      Johannes Diepersloot

14. Het debat over maatschappelijk verantwoord ondernemen

      Hans Dirk van Hoogstraten